Bartłomiej Jasiński - Wiceprzewodniczący SLD w Olsztynie

Zdecydowanie należy pochwalić lokalizację pierwszych wizyt nowego prezydenta. Jako pierwszą stolicę wybrał Brukselę - siedzibę władz Unii Europejskiej, kurtuazyjnie spotykając się z Królem Belgów. Pomijając oczywistość jaką są dobre relacje z Przewodniczącym Parlamentu Europejskiego Jerzym Buzkiem, warto odnotować pozytywny wydźwięk spotkania z szefem Komisji Europejskiej Jose Barosso. Nie jest również tajemnicą, że zarówno ten portugalski polityk, jak i nasz prezydent, pochodzą z jednej rodziny politycznej - Europejskiej Partii Ludowej - Europejskich Demokratów. O nić porozumienia więc tu nie trudno. Komentarz Barosso po spotkaniu był jednak symptomatyczny. Podkreślił on bowiem, że nowy polski prezydent rozumie, że sprawami np. budżetowymi, zajmuje się polski rząd nie zaś prezydent, co stanowi istotną różnicę w stosunku do poprzedniego prezydenta. Wydaje się, że Komorowski dał się pokazać jako polityk, który rozumie zasady jakie panują w polskim ustroju. Wydaje się, na razie, gdyż trudną sztukę kohabitacji widać dopiero w momencie współpracy prezydenta i premiera z różnych ugrupowań.

Również pozytywnie oceniam fakt odbycia w drugiej kolejności wizyt w stolicach Francji i Niemiec. Myśląc o przyszłości zjednoczonej Europy, chcąc by Polska miała istotny głos w jej kreowaniu, nie można zapominać o Paryżu i Berlinie, wszak duet francusko - niemiecki nadawał, nadaje i nadawał będzie ton integracji europejskiej. Współpraca z tymi krajami jest dla nas ze wszech miar istotna, nie tylko w wymiarze współpracy europejskiej, ale także w wymiarze historycznym. Poczytuję za bardzo dobry pomysł reaktywację Trójkąta Weimarskiego (właściwe Komitetu Wspierania Współpracy Francusko - Niemiecko - Polskiej), jako formy dialogu przywódców państw i szefów dyplomacji. Warto odnotować, że ostatni szczyt, w ramach tej organizacji powstałej w 1991r., odbył się w 2006 r., co wskazuje na fakt, że prezydent Lech Kaczyński nie przywiązywał większej wagi do tej formy współpracy, zważywszy cykliczność wcześniejszych szczytów (2005, 2003, 2001, 1999, 1998).

Kolejnym krokiem w ramach ofensywy dyplomatycznej, czy może raczej składania pierwszych wizyt zapoznawczych polskiej głowy państwa, powinno być nawiązanie bliskich kontaktów z pozostałymi sąsiadami. Należy odnotować dotychczasowe spotkania - półoficjalne - z Prezydent Litwy oraz Prezydentem Czech. Pozostaje jeszcze nawiązanie kontaktów ze stroną ukraińską, ostrożna z Białorusią. Myślę jednak, że kolejną - czwartą stolicą, jaką powinien odwiedzić Prezydent RP, powinna być Moskwa. Choć Obwód Kaliningradzki nie należy do naszych największych sąsiadów, to jednak pozycja i rola Rosji w Europie i na świecie jest niekwestionowana. Szczególnie ważna była by to wizyta jako pewien reset we wzajemnych stosunkach, zarówno w kontekście zbrodni katyńskiej, jak i katastrofy smoleńskiej oraz postawy rosyjskich władz, którą ja oceniam pozytywnie w przeciwieństwie do spiskowej teorii PiS-u. Moskwa również powinna być obiektem działań dyplomatycznych z racji propozycji polskiego i rosyjskiego MSZ-tu dotyczącej małego ruchu granicznego, który miałby objąć cały Obwód Kaliningradzki oraz województwa warmińsko - mazurskie i pomorskie. To sprawa nie tylko polityczna (tak ją traktują i chcą blokować Litwini), ale istotna z punktu widzenia gospodarczego, turystycznego, wreszcie współpracy kulturalnej oraz zwyczajnych, dobrosąsiedzkich kontaktów międzyludzkich, jak się to dzieje na granicach wewnętrznych UE.

Podsumowując, oceniam pozytywnie pierwsze kroki prezydenta Komorowskiego w ramach prowadzonej przez niego polityki zagranicznej. Doceniam kierunki w jakich zmierza. Pozostanę jednak nadal sceptyczny w ocenie przyszłej współpracy z rządem, bo osoba Prezydenta RP może wskazywać na pewną niezależność w stosunku do Rady Ministrów.

W pamięci mam symptomatyczny widok - rozpadające się budynki Stoczni Gdańskiej, na której do dziś widnieją napisy w stylu „Nie oddamy stoczni!". A jednak oddali. I to nie tylko gdańską, ale i szczecińską oraz wiele innych zakładów przemysłowych wyprzedawanych za bezcen, będących znaczącym spadkiem pozostawionym przez Polskę Ludową.

NSZZ „S" chce świętować rocznicę, nie tak dawno ustami przewodniczącego związku, przypomniała sobie, że nie walczyła wyłącznie o wolność, o prawa polityczne, ale także o społeczne, ekonomiczne, jak chociażby stoczniowcy szczecińscy i ich transparent „Socjalizm TAK - wypaczenia NIE". Przypomina to sobie po ponad 20 latach jakie mijają od rozpoczęcia transformacji ustrojowej - szczególnie zaś przemiany gospodarczej. Sama „S" lub ludzie z jej środowiska nadawali przez te lata ton polityce gospodarczej, uczestnicząc w kolejnych prawicowych rządach, która w dużej mierze zasłużyła się dla dzisiejszej sytuacji. A sytuacja ta to realne obszary nędzy, zacofanie gospodarcze Polski B, znaczne bezrobocie, brak perspektyw dla młodych absolwentów, katastrofalny dostęp do służby zdrowia. W sferze obyczajowej „S" ze swoim zacięciem bogoojczyźnianym jest współodpowiedzialna za klerykalizację kraju, za szopki jakie odstawiają ludzie obwieszeni różańcami.

Czy taką rocznicę warto celebrować? Nie, dziękuję!

Zginęło wielu wybitnych ludzi, nie tylko z PiS-u. Znani, doceniani i lubiani ludzie, także z innych ugrupowań, również nieodżałowani parlamentarzyści lewicy. Tragedia się stała, wszyscy o niej pamiętają i pamiętać w pierwszą rocznicę śmierci z pewnością będą. Robienie z tego szopki w wykonaniu PiS-u jest już nie tylko nudne, ale zaczyna być obrzydliwe. To już nie jest pamięć o ofiarach, to jest perfidne żerowanie na tej pamięci, w imię swoich niskich, partykularnych, partyjnych interesów. Czas by był już najwyższy by rany zaczęły się goić, czemu z pewnością nie służy sado maso w wykonaniu partii Kaczyńskiego. No chyba, że jak już wspominałem na blogu, oni nie mają już żadnego innego pomysłu na działalność polityczną, programową, a jedynym orężem i cementem tego ugrupowania będzie szarganie pamięci ofiar katastrofy.

Bartt @ 2010-08-12 20:25:03
Masz żal do nich, że wspominają ofiary, a Wy nie? Ktoś Wam broni? Czy może też mam zacząć pisać, że Wasz stosunek do katastrofy i ofiar jest "prymitywny i obrzydliwy"? Może trochę pokory...

bartlomiejjasinski @ 2010-08-18 09:01:01
Właściwe słowo POKORA. Mam żal, bo PiS w sposób prymitywny i obrzydliwy wykorzystuje tę tragedię do celów politycznych.

aluna @ 2010-08-18 19:21:08
zgadzam się z Bartłomiejem..

MPK uważa że przyczyną odwracania się od komunikacji miejskiej jest bezrobocie i niż demograficzny. Ciekawe to - najłatwiej tłumaczyć swoje błędy błędami innych albo czynnikami niezależnymi. Bardziej racjonalnym wydaje się tłumaczenie, że oto olsztyniacy masowo przesiadają się do samochodów. Wystarczy poczytać fora internetowe i poznać prawdziwe zdanie mieszkańców. Porzucają oni autobusy na rzecz swoich czterech kółek z powodu notorycznych opóźnień autobusów, braku pierwszeństwa i przywilejów na drodze dla nich. To są czynniki niezależne od MPK, ale całkowicie zależne od władz miasta, które dopiero teraz w ramach inwestycji znanej potocznie jako powrót tramwajów (a dotyczy to całego systemu zbiorowej komunikacji) zamierzają doprowadzić do poprawy prędkości miejskich autobusów poprzez bus-pasy, śluzy na skrzyżowaniach etc.

Ale nie to jest największą przeszkodą. Najwięcej leży po stronie miejskiego przewoźnika, który utrzymuje w mieście archaiczny układ linii komunikacyjnych, czasem pamiętający nie tylko minioną epokę, ale pamiętający jeszcze czasy Allensteinu. Parę lat temu dokonano wprawdzie korekty, ale nie doszło do rewolucji i przebudowy układu tras. Tłumaczono to przyzwyczajeniem mieszkańców do linii. Dla przykładu w Elblągu całkowicie zmieniono linie autobusowe i tramwajowe i jakoś elblążanie dojeżdżają do pracy i szkoły. Poza tym w mieście mamy równie zabytkowy system biletowy, którego zasady powstały jeszcze w epoce gierkowskiej. Nie mamy karty elektronicznej, nie mamy biletów czasowych z możliwością przesiadek na jednym bilecie.

Te taryfowe, wydawałoby się smaczki, powodują że jazda autobusem w Olsztynie jest po porostu droga i to coraz droższa. Tylko Sojusz Lewicy Demokratycznej w Olsztynie protestował przeciwko podwyżce cen biletów w maju 2008r. uznając ją za drenaż kieszeni mieszkańców i to przede wszystkich tych nieuprzywilejowanych - uczniów, studentów i mniej zamożnych rodzin, bo to głównie oni korzystają z miejskiej komunikacji (dla przypomnienia: http://olsztyn24.com/index.php?m=1&i=3272 ).

Jeśli przewoźnik generuje dodatkowe koszty, to jak każda firma na rynku winna najpierw przyjrzeć się własnym wydatkom, nie zaś sięgać od razu do kieszeni innego (tutaj podatnika). Podwyżek cen biletów, a nawet ich obniżki, można dokonać wprowadzając mechanizm rynkowy. Tak dzieje się w miastach, w których istnieje zarząd transportu miejskiego. Rada Miejska SLD w Olsztynie postulowała powołanie Zarządu Transportu Miejskiego, co relacjonowały liczne lokalne media (http://www.olsztyn24.com/index.php?m=1&i=4072 , TVP Olsztyn, Gazeta Olsztyńska). Wówczas to Przewodniczący Rady Miasta Zbigniew Dąbkowski z atencją wyrażał się o pomyśle SLD, że należy go przeanalizować. Ratusz analizował pomysł tak długo, że aż potrzebne był ponad rok, by już nowy prezydent Piotr Grzymowicz rozpisał konkurs na stanowisko pełnomocnika ds. utworzenia zarządu komunikacji miejskiej w Olsztynie. Bardzo nas ucieszył fakt, iż władze miasta realizują program SLD, szczególnie że jest on sprawdzony w praktyce w takich miastach jak Warszawa czy Gdynia (szczególnie ta ostatnia bliższa jest do porównania z Olsztynem). To dzięki umiejętnemu zarządzaniu liniami i rozkładami jazdy, a nade wszystko organizowaniem przetargów na obsługę tras, udaje się zaoszczędzić spore środki. Z kolei konkurencja przewoźników pozwala na poprawienie punktualności i komfortu jazdy. Olsztyniacy, nie bez powodu, narzekają na zimno w autobusach zimą i potężne upały w trakcie lata, szczególnie w taborze np. skandynawskim niedostosowanym kompletnie do naszych warunków klimatycznych.

Każda zmiana na lepsze cieszy. Czas pokaże czy osoba wybrana na pełnomocnika ds. powstania ZTM podoła zadaniu. Dzisiaj jednak ważna przestroga - niech MPK tylko nie wpadnie na pomysł zmniejszania częstotliwości kursów i linii, z powodu spadku liczby pasażerów. Przypadek polskiej kolei dowodzi, że to by było jak stopniowa amputacja transportu publicznego w Olsztynie.

fot. Karol Demplich (Olsztyn24.com)

Bartt @ 2010-08-04 15:24:01
Uczniowie i studencki to akurat uprzywilejowana grupa - bo korzystają ze zniżek.

bartlomiejjasinski @ 2010-08-06 08:48:03
Mają przywilej zniżek, bo ze swojej natury osoby uczące się czy studiujące, są właśnie grupą nieuprzywilejowaną (lepszym słowem było by "potrzebujących") nie posiadając własnych dochodów lub bardzo ograniczone, będących na utrzymaniu chociażby rodziców.

Bartt @ 2010-08-12 22:34:05
Są uprzywilejowani w tej materii - bo wszyscy muszą kupować cały bilet, a oni mogę kupić zniżkowy. To przywilej dany tylko niektórym grupom społecznym.

„Drodzy Przyjaciele,
Staję przed wami z poczuciem winy, z którą żyję od końca lat 80. ubiegłego wieku. Ściślej, od jesieni 1989 r., gdy władzę w Polsce przejęła opozycja demokratyczna, która w następnych latach określiła się jako antykomunistyczna. Dzień, w którym się spotykamy, jest – jak sądzę – dobrą okazją do uwolnienia się od ciążącej na mnie winy. Chcę to uczynić tu i teraz, w waszej obecności zwracając się do antykomunistycznej prawicy, zajadle zwalczającej PRL, do tych polityków, historyków, politologów, dziennikarzy, satyryków, poetów i pisarzy, słowem do wszystkich, którzy im dalej od PRL, tym bardziej zaciekle zwalczają epokę, w której żyły dwa pokolenia Polaków.
Zwracam się do wszystkich tych moich rodaków, którzy podzielają opinię, że PRL była tragicznym epizodem w ponadtysiącletniej historii Polski. To, co zamierzam za chwilę powiedzieć, kieruję do społeczeństwa, moich braci i sióstr, którzy przez ponad cztery dekady żyli i cierpieli pod komunistycznym jarzmem. Wszystkich powyżej wymienionych, a także tych, których pominąłem, chcę w waszej obecności przeprosić. Łańcuch naszych przewinień jest długi. Obawiam się, że czas wystąpienia, przydzielony mi przez organizatorów konferencji, nie jest wystarczający, żebym wymienił wszystkie moje winy. Spróbuję nie uronić żadnej poważniejszej winy, żadnej, która dotknęła miliony obywateli.

A zatem:
– przepraszam za likwidację podziałów klasowych, która była dziełem komunistów, socjalistów i lewicowego odłamu ruchu chłopskiego;
– przepraszam za reformę rolną, o której marzyło i bezskutecznie walczyło kilka pokoleń polskich chłopów;
– przepraszam za nacjonalizację przemysłu, a ściślej tego, co przetrwało okupację hitlerowską;
– przepraszam robotników za to, że komuniści przywrócili im poczucie godności;
– przepraszam za awans społeczny milionów synów i córek chłopskich i robotniczych;
– przepraszam za bezpłatny dostęp młodzieży chłopskiej i robotniczej na wyższe uczelnie;
– przepraszam za likwidację analfabetyzmu, masowego zjawiska w Polsce międzywojennej;
– przepraszam za zbudowanie Polski przemysłowo-rolniczej;
– przepraszam za masowy exodus chłopów z przeludnionych wsi do miast, do przemysłu. Los ten dotknął kilkanaście milionów obywateli PRL;
– przepraszam za to, że dwa pokolenia Polaków żyły nie znając plagi bezrobocia, że zaczynały każdy dzień z poczuciem bezpieczeństwa socjalnego, że były wolne od troski o przyszłość swoich dzieci;
– przepraszam, że na ulicach polskich miast nie było żebraków ani dziesiątków tysięcy bezdomnych, że nikt nie wyobrażał sobie, by milion dzieci zaczynało dzień bez śniadania;
– przepraszam naukowców, artystów, twórców za to, że dzięki państwowemu mecenatowi nad kulturą i sztuką powstawały arcydzieła filmowe, znane i cenione na całym świecie, a aktorzy, kompozytorzy, dyrygenci i soliści, wnosili cenny wkład w życie narodu i kulturę ogólnoświatową;
– przepraszam za tysiące bibliotek, za tanie książki, za miejskie i wiejskie domy kultury;
– przepraszam, że w czasach PRL powstała kadra znakomitych fachowców i świetnych menedżerów;
– przepraszam za niespotykaną w historii stosunków polsko-rosyjskich inwazję kultury polskiej na bezkresne obszary Związku Radzieckiego. Twórczość znakomitego pisarza Stanisława Lema wydano w ZSRR w nakładzie 3 mln egzemplarzy;
– przepraszam za odbudowę zniszczonej przez hitlerowców Warszawy i wielu innych miast, za przywrócenie pięknej warszawskiej i gdańskiej Starówki;
– przepraszam za odbudowanie z pietyzmem pałaców, kościołów i licznych pomników narodowej kultury, zniszczonych w czasie wojny;
– przepraszam już trzecie pokolenie Polaków, które gospodarzy na ziemiach nad Odrą i Nysą Łużycką, żyjąc w bezpiecznych granicach;
– przepraszam za pokolenie komunistów, które w 1945 roku nie wezwało narodu do walki o zachowanie przy Polsce terenów na wschód od rzeki Bug, na których żyło 5 milionów Ukraińców i 1,9 mln Białorusinów oraz mniej niż 5 mln rdzennych Polaków;
– przepraszam za morską granicę Polski, liczącą 440 km;
– przepraszam za pokolenie Władysława Gomułki, które zagospodarowało Ziemie Zachodnie i z uporem walczyło o uznanie zachodniej granicy, przez ćwierć wieku nie uznawanej przez kolejne rządy Republiki Federalnej Niemiec;
– przepraszam za plan utworzenia strefy bezatomowej w Europie (tzw. plan Rapackiego), który rozsławił Polskę na świecie;
– przepraszam za ustawę o działalności gospodarczej, której projekt mój rząd przedstawił Sejmowi w końcu 1988 roku, a która po uchwaleniu otworzyła drogę do gospodarki rynkowej;
– przepraszam za Okrągły Stół, wspólne dzieło mojego obozu i opozycji. Po raz pierwszy w dziejach Polski, nie tylko nowożytnej, dwa zwaśnione obozy polityczne zasiadły przy jednym stole i znalazły pokojowe rozwiązanie głębokiego kryzysu politycznego, który gnębił kraj przez niemal całe dziesięciolecie.

Drodzy Przyjaciele,
taki jest niepełny rejestr moich, a mam chyba prawo powiedzieć naszych przewinień.
Dziejów PRL, podobnie jak wielu narodów i państw, nie da się wtłoczyć w z góry przyjęte schematy. Znamy słabości, błędy a także zbrodnie, które też tworzą historię PRL. Wiemy, że byliśmy więźniami dogmatów, od których uwalnialiśmy się stopniowo, z upływem czasu. Ale historia PRL to nie tylko tragiczne wydarzenia. To przede wszystkim ofiarność, poświęcenie, gotowość służenia Ojczyźnie. Stać nas było na czynienie dobra, z przekonaniem, że jesteśmy w stanie doskonalić siebie, kraj i państwo. Za wielkie, historyczne osiągnięcie mojej formacji uważam zachowanie naszej osobowości narodowej.”

fot.Wikipedia.pl

W ramach akcji, SLD w Olsztynie zamierza przeprowadzić ankietę wśród mieszkańców. Za pośrednictwem portalu Rady Miejskiej SLD http://www.sld.olsztyn.pl wystosowano prośbę o nadsyłanie pytań. Ilość udzielonych przez Olsztyniaków odpowiedzi przerosła nasze najśmielsze oczekiwania. Propozycje pytań do ankiety jakie wpłynęły były zarówno ogólne - dotyczące całego miasta, jak i szczegółowe - dotyczące poszczególnych osiedli czy konkretnych spraw. Dlatego też - ze względu na wygodę ankietowanych - nie możemy zaproponować ankiety składającej się z kilkudziesięciu pytań. Wobec tego SLD postanowiło przeprowadzić tzw. preankietę internetową, w wyniku której poznamy najbardziej palące obszary i tematy interesujące mieszkańców. To pozwoli nam na przygotowanie wizji Olsztyna jakiej chcemy.

PRZEJDŹ DO ANKIETY